Değerli okurlarım, bugün size alışık olduğunuz başarı hikâyelerinden ya da kazananların zafer çığlıklarından bahsetmeyeceğim. Bugün biraz durup, hayatın o telaşlı gürültüsünde birbirimizin gözlerinin içine bakarak, aslında en çok sustuğumuz yerlerden, yani mağlubiyetlerimizden ve o mağlubiyetlerin içindeki gizli hazinelerden dertleşelim istiyorum.
Hiç düşündünüz mü; bunca koşuşturmanın, bunca gürültünün arasında bazen sadece durmak, dünyaya verilmiş en asil cevap olabilir mi? Herkesin size "daha hızlı koş" dediği, daha çok kazanmanızı, daha çok görünmenizi emrettiği bu çağda, geri çekilip kendi sessizliğinize sığınmak bir mağlubiyet midir, yoksa ruhun istiklali mi? Bazen hiçbir şey yapmamak, aslında dünyaya "Sen beni kullanamazsın" demektir. Belki dışarıdan bakıldığında kaybeden taraf siz gibi görünürsünüz; çünkü dünya sadece vitrini, kavgayı ve alkışı sever. Ama Osho’nun o sarsıcı cümlesini hatırlayın: “Zihin her zaman bir yere varmak ister, oysa ruh zaten oradadır.” Peki siz, en son ne zaman bir yere yetişmeye çalışmadan, sadece kendi ruhunuzun olduğu o durakta beklediniz?
Hayat bu ya, bazen dizlerimiz kanamadan, o sert toprakla tanışmadan asıl menzilimizi bulamıyoruz. Düştüğünüzde sadece bedeniniz mi acıyor, yoksa o devasa gururunuzun kırılış sesini mi duyuyorsunuz? İnsan, bir şeyleri kaybetmeden o sahte fazlalıklarından arınamıyor. Kibir dağılıyor, sahte dostlar ve maskeli sevgiler birer birer ellerimizin arasından kayıp gidiyor. Aslında kaybettiğiniz her şey, ruhunuzun üzerindeki bir yüktü belki de. Bazı yenilgilerin zaferden daha değerli olmasının sırrı burada gizli değil mi? Zafer insanı bazen öyle bir sarhoş eder ki, kim olduğunu unutur; ama yenilgi insanı ayıltır, ona aynadaki gerçek yüzünü gösterir. İncil’de dendiği gibi: "Kendini yücelten alçaltılacak, kendini alçaltan ise yüceltilecektir." Bir makamı, bir itibarı ya da çok sevdiğiniz bir gücü kaybettiğinizde, eğer kalbinize giden o gizli kapıyı aralayabiliyorsanız, sizce gerçekten kaybetmiş mi sayılırsınız? Yoksa kendi nefsinize karşı en büyük zaferinizi mi kazanıyorsunuz?
Bazen bir şeyi hırsla elde edersiniz; bir mevki, büyük bir aşk ya da herkesin gıpta ettiği bir şöhret... Ama o zirveye çıktığınızda şunu fark ettiniz mi hiç: Kazandığınız şey sizi özgürleştirdi mi, yoksa ona hizmet eden bir köleye mi dönüştürdü? Sahip olduklarınız arttıkça huzurunuz mu arttı, yoksa onları kaybetme korkusu mu gecelerinizi çaldı? Krishnamurti’nin dediği gibi; "Sakatlanmış bir topluma iyi uyum sağlamış olmak, bir sağlık belirtisi değildir." Eğer kazandığınız her şey sizi özünüzden, o saf çocukluğunuzdan uzaklaştırıyorsa o başarı aslında tatlı bir zehir değil midir? Eğer bir yenilgi sizi hakikate yaklaştırıyorsa, o yenilgi bir rahmet değil de nedir? Kur’an-ı Kerim'in o dindirici sesine kulak verelim: "Sizin hayır bildiklerinizde şer, şer bildiklerinizde hayır vardır. Allah bilir, siz bilmezsiniz." (Bakara, 216).
Hayat tek perdelik bir oyun değil ki, her şey bugünden belli olsun. Acele edenlerin yanıldığı, sabırla bekleyenlerin gördüğü bir yol burası. Bazen susarak yürürsünüz ve o sessizlik sizi en uzağa taşır; bazen çok kazanırsınız ama döner bakarsınız ki kendinizi kaybetmişsiniz. Gerçek bilgelik, dünya hangi madalyayı boynunuza asarsa assın, kendinize sadık kalabilmektir. Buda’nın dediği gibi, bin savaşı kazanmaktansa insanın kendi kendini fethetmesi en büyük zaferdir.
Unutmayın sevgili okur; "Dünya seni kullanabildiği kadar başarılı sayar, ruhun ise sen dünyaya teslim olmadığın kadar özgürleşir. En büyük zafer, dışarıdaki kalabalıklar tarafından alkışlanmak değil, kendi içindeki yalnızlıkta başı dik yürüyebilmektir." Şimdi kendinize dürüstçe bir sorun; bugün dışarıda kaybederken, içeride neleri kazanmaya başladınız?
Yazar Soner Atabek
